Qasam

[man voice strong] شما که دشمن چهل ساله‌ی وطن هستید که از جنازه‌ی ما دست بر نمی‌دارید شما که حربه‌ی خوبی به نام دین دارمکیده‌اید از این خاک، از تمام تنش ید ‎شما که زخم بزرگید بر تن تاریخ بیه هم شده‌ایم، ما که خود همه وطن‎زمان رفتنتان است، ما که هم وطنیم ‎شمال و غرب و جنوبیم، مشرقیم ببین ‎ شیم ‎شبیه کودک تنها که هر کجا با او ‎عروسکی‌است که رویش دو قطره خون مانده ‎و یا همان که نیامد و جای آغوشش ایستاده می‌میرد ‎سکوت وحشی ه‎فقط تبسم عکسش، فقط جنون مانده ‎شبیه غرش فریاد در شب خفقان ‎صدای ممتد شلیک و کوچه‌ای نگران ‎به آنکه بر سر دا رر صبح بعد بانگ اذان ‎قسم به هر که در اخبار خودکشی کرده ‎به آنکه زیر شکنجه به فکر ایران بود ‎قسم به آنکه نترسید و در خیابان ماند ‎شجاعتی که در این خاک خسته پنهان بود ‎قسم به خشم از اندوه شعله ‌ور گشته ‎به داغ سرخ گلوله که مانده بر سینه امید و عشق که در اشک و خون جوانه زده ‎قسم به ما و به این زخم های دیرینه که ما به وحشت و کابوس برنمی‌گردیم و صبح دولت ما هم دمیده خواهد شد صدای خنده‌ی حتی فقط یکی از ما به روی گور شما هم شنیده خواهد شد